ที่มั่นของเซน คือการเข้าภาวะจิตสงบและทำจิตให้ว่าง โดยถือว่าเซนเป็นวิธีหรือวิถีนำไปสู่ความรู้แจ้งหรือความหลุดพ้นตรงกับคำ ว่า ‘ซะโทริ’ (satori) ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งในมุมมองของเซน ปุถุชนสามารถก้าวย่างซะโทริได้ในวิถีชีวิตประจำวันโดยการเรียนหรือสืบเสาะ ความรู้แจ้งจากการกินอยู่ การดื่ม หรือการใช้ชีวิต โดยเฉพาะการสืบเสาะความหลุดพ้นจากภาวะจิตสงบในการงานต่างๆ จากปรัชญาดังกล่าวนี้เองการสร้างงานศิลปะจึงกลายเป็นหนึ่งในการสืบเสาะ ความหลุดพ้นตามความเชื่อของเซน และเซนได้เข้ามามีบารมีต่อการสร้างศิลปะแขนงต่างๆ ของญี่ปุ่น

จากเดิมที่สวนญี่ปุ่นมีอยู่สระน้ำ ภูเขา และหมู่ไม้ ตามความเชื่อหยิน-หยาง ของจีน แต่สำหรับสวนในยุคคามากุระเน้นการสร้างโครงสร้างแบบสวนแห้ง (Dry Garden) ที่มีขนาดเล็ก ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า ‘คะเระซันซุย’ (kare- sansui) โดยการจัดวางโครงสร้างของหิน กรวด และทราย ซึ่งเรียกว่าเป็นของแต่งสวน สไตล์เซน ในจังหวะและช่องว่าง (space) ที่พอควรภายใต้พื้นที่ของโรงสิ่งก่อสร้างทางสถาปัตยกรรมแบบเซน

คนทั่วถึงมักฟังออกว่าสวนเซน คือสวนหิน หรือสวนกรวด-หิน แต่อันแท้จริงสวนหินเป็นเพียงหนึ่งในรูปแบบของสวนเซนเท่านั้น สวนเซนเกิดจากการสังเคราะห์ธรรมชาติตามปรัชญาคำอบรมทางศาสนาเพื่อที่หมาย ในวิธีการสร้างคุณประโยชน์ให้กับมโนทัศน์เบื้องหลังทางสปิริต จึงมิใช่สวนที่มีแบบพิธีตายตัว แต่มีคุณประโยชน์ที่ไหลลื่นหรือไหลเวียนไปตามสถานะจิตของผู้ถูก