ภาวะอุทกภัยในกรุงสยามในระยะนี้ยังคงเกิดเรื่องที่คนไทยทั้งรัฐต่างก็ให้ความหมายเป็นอนุกรมแรกๆ ของการดำรงชีวิตในทุกวัน ไม่ว่าจะชาคริตตอนเช้า หรือว่าก่อนเข้านอน จะออกไปปฏิบัติราชการหรือแวดอยู่ที่ที่อยู่ ก็ต้องล่าอย่างที่เรียกว่าตามติดครอบครองปลิงสูบเลือดกันเลยเชียว วิกฤตการณ์อุทกภัยในครั้งนี้ หามิได้แค่เรื่องปริมาณสายธารที่ชักพาความลำบากมาให้แทบเดียว แต่ยังมีภัยอันตรายที่มาจากอุทกภัยที่ต้องจับตาดูเฝ้ารักษาอีก เช่น อหิวาตกโรค โรคไข้เลือดออก โรคทางแคบหายใจ โรคไข้ฉี่หนู ตาแดง บาดแผล น้ำกัดเท้า ไฟช็อต อุบัติเหตุและการถูกวาฬมีพิษกัดชก ฯลฯ นอกจากนี้ผู้ประสบภัยยังต้องประชันกับภาวการณ์วิตก จากการขนหยองผู้ร้ายมาทับถม ดังจะทรรศนะได้จากการที่หลายคนไม่สมยอมทิ้งบ้านช่องห้องหับทั้งๆ ที่อุทกภัยสูง หรือบางท่านต้องเพียรฝ่าเท้าอุทกภัยกลับไปเฝ้าดูบ้านช่องของตัวเอง เนื่องจากขนหยองข้าวของเครื่องใช้ที่บ้านถูกผู้ร้าย  เป็นต้น