ชะดีชะร้ายอิฉันโดยมากเห็นค่าของคนที่เราชอบพอ ขณะที่เราต้องเสียเธอหรือเขาไป…

ตลอดการเสียแบบที่ดีฉันยังพิศกันอยู่ กับผลร้ายแบบที่ฉันไม่มีวันจะได้เจอกันอีก…

ถ้าเป็นเหตุที่เผินๆมาแล้ว… การยินยอมความจริงที่ว่า “ข้าพเจ้าตอบโต้ดำเนินการอะไรไม่ได้อีกแล้ว” จะลุ้นให้เราเปิดเผยกว้างไกลพอ… ที่จะให้อภัยให้กับตัวเราเอง เปลือยกว้างพอ ที่จะอโหสิให้กับตัวเราเอง… …

ที่ข้าไม่ได้ปกปักรักษา ไม่ได้ฟังกับภาษา ไม่ได้มุ่งมั่นการปฏิบัติการของเรา… หรือการเมินไม่ให้กาลเวลากัน รวมทั้งอีกมากเหตุ…

ที่เราทำไม่ดีต่อเธอหรือเขา… แม้ว่าเราหมายมั่น หรือไม่ได้บรรจง ไม่ได้หมายมั่นก็ยินยอม

สนองการเจ็บใจกับอดีตกาลที่ผ่านมา… วันนี้ เรามาแลคนที่เราชอบพอ มองคนรอบข้าง มองคนอื่นๆ…แล้วเริ่มทำทำบางสิ่ง บางอย่าง… เปิดฉากเอื้อน ริเริ่มย้ำ โหมโรงทำบางสิ่ง … เราเกริ่นได้ที่นี่…. เราเริ่มได้พักนี้เลย…

กล่าว เอิ้น หรือทำบางสิ่งบางอย่างนั้น ดูราวกับว่า วันนี้เป็นวันทีหลังเพื่อเรา

ก็เพราะว่าเราไม่มีวันตระหนักเลยได้ว่า เราจะยังชีพอยู่จนถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ เราไม่มีวันรู้เลยได้ว่า… แกหรือเขาจะพลัดเราไปในวันใด… เพื่อว่า เมื่อได้เวลาที่เราต้องทิ้งกัน เราจะบอกตัวเราเอง เราจะย้ำคนที่เรารักได้ว่า…

ในยุคที่เราค้นพบกัน ในกาลสมัยใช้ชีวิตพร้อมใจ เราได้พูดคุย เราได้กระทำสิ่งต่างๆ เท่าที่เราจะเป็นได้แล้ว…และเราไม่โศกเศร้าเลย…กับวันเวลาที่ผ่านมา… จากหนังสือการท่องเที่ยวของฮ่างหลวง