กลับตัวกลับใจเพื่อคนที่คุณรัก

วันนี้เราอยากจะมาบรรยายเรื่องประสบการณ์ตอนเรียนอยู่ ช่วงมัธยมเราเป็นเด็กดื้อดึงมาก ๆ ในช่วงนั้นอาจกล่าวได้ว่านักเลงยังต้องหลบเลย เราชอบหนีเรียนและมีเพื่อนเล่นจำนวน ห้าคนในทีมชอบใจที่จะขาดเรียนวิชาสังคม พร้อมทั้ง ภาษาอังกฤษ เป็นนิสัย กลุ่มเจ้าหล่อนมักจะมีกิริยาท่าทางเป็นไข้ทุกๆครั้งที่มีชั่วโมงเรียนทั้ง 2 วิชานี้ ส่วนใหญ่โดดเรียน จนกระทั่งทั้งกลุ่มพ่อแม่ก็ถูกเชิญมาพบกับฝ่ายปกครองเสมอ มารดาเราก็บอกเราเป็นกิจวัตร ป้าบอกกล่าวว่าการเรียนนั้น ไม่ได้ศึกษาเล่าเรียนไว้ให้คนอื่น แต่ศึกษาไว้เพื่อตัวเราเอง และ เพื่ออนาคตของเราเอง เราก็มักจะตอบว่า เพ้อ พูดพล่าม และอีกหลายคำบอกเล่าที่บางคำทำให้พวกท่านระทมใจแต่ว่าเขาไม่พูดและเก็บมันไว้ในใจ

จนวันหนึ่งแม่ก็ติเตียนอีก เราก็ไม่ฟังน่ะ แม่ก็เลยไม่พูดต่อและเดินเข้าห้องไป เราเองพอดีจะเดินไปห้องครัว ฉันต้องเดินทะลุห้องแม่ ประตูห้องแม่ปิดไม่สนิท เราเห็นแม่เศร้าโศก เราระทมใจมากที่ทำให้แม่สะอื้น เราเดินไปเก็บของที่ห้องเก็บของแล้วกลับห้องใช้เวลาใคร่ครวญความประพฤติของเราอยู่ 2 วัน สรุปแล้วเราสำนึกผิด คือเราทำตัวแย่ อย่างที่แม่ติเตียน เรามองว่าถ้าช่วงเวลานี้เราไปขอขมาแม่ เขาจะยกโทษเราไหมน่ะ หรือว่าแม่จะดาลเดือดจนไม่ยกโทษเรา ความคิดอ่านเหล่านี้เวียนอยู่ในหัว ครึ่งเดือนเลย ฉันปวดกบาลอย่างที่สุด

วันหนึ่งหลังกินข้าว เราเก็บอาหารทำความสะอาดเสร็จหลังทานเสร็จ เราซื้อพวงมาลัยมาจากตลาดนัดหนึ่งพวงเพื่อกราบขออภัยแม่ที่เราทำตัวสวะ พร้อมให้สัญญาบอกแม่เราว่าตั้งแต่นี้ไปลูกจะเป็นเด็กดีของแม่ จะหมั่นเพียรตั้งใจเรียนและจะทำให้แม่อิ่มอกอิ่มใจในตัวลูกนะ และแล้ววันนั้นเราได้เห็นน้ำตาแม่อีกครั้ง ทว่าตอนนี้เป็นน้ำตาที่แม่เรามีความสบายมาก ที่เรากลับตัวและเลือกดำเนินในเส้นทางชีวิตที่ดี อนาคตที่ดี ..ตั้งแต่วันนั้นมาเราเห็นรอยยิ้มของแม่แต่ละวัน แม่คอยดูแลเราหาอาหาร ขนมให้ทานเสมอ เรามุ่งมาดปรารถนาเรื่องเรียนอ่านหนังสือระลึกบทเรียนทุกวัน จนเราสามารถ สอบได้อันดับ 1 ของห้องเรียน ยิ่งทำให้แม่เราอิ่มอกอิ่มใจในตัวเรา และมีความสบายมากด้วย จนกระทั้งแม่จากโลกนี้ไปฉันเสียใจมาก แต่ก็ภูมิใจที่กลับตัวกลับใจได้