เมื่อพละตกอยู่ในเสน่หา มานพโดยมากมุ่งมาดปรารถนา ว่าร้ายมลักนั้นชั่วนิจนิรันดร์ ใช่ไหมจักมลักกันถึงคัคนานต์จุ๊บลาก่อนปฐพี หรืออะไรง่ายๆๆ อย่างตรงนี้ ด้วยกัน พาทที่ประสบเทียม สิ่งของสามัญชนในคีบหลักความรักกระนี้หมายความว่า สิ่งที่ประเสริฐเพราะด้วยความผูกพันระหว่างอิฉัน ถือเอาว่า ดิฉันชอบพอซึ่งกันและกัน หรือว่า ความรักใคร่ของเราจะไม่มีวันกลาย อย่างไรก็ตามในแผ่นดินความจริง ความรักมีชีวิตหัวจิตหัวใจที่บอบบางและสับเปลี่ยนได้รับ เพราะว่าความชอบพอครอบครอง เปลาะของความรู้สึกจิตใจ ลางทีมักถูกแทนด้วยอารมณ์อื่นๆ ใน อย่างกับ พิโรธ ความกลัว ความวิตกกังวล เคลือบแคลง ความตึงเครียด ซึ่งมาอำพรางทำให้ความชอบพอหายประเดี๋ยว หรืออาจปราบปรามเสน่หาให้ฉิบหายวายวอดไปได้ แต่ถ้ามีการสมรู้ร่วมคิดสู้หน้ากับคำถามและช่วยกันสั่งสอน ก็จะเป็นเหตุให้ความเสน่หานั้นทวีคูณ และลุ่มลึกยิ่งขึ้น รดีจะปฏิรูปไปตามยุค ยิ่งนานวันความระทึกใจหรือความหวามไหวในอารมณ์จะค่อยๆ จางลง เพราะมโนชปนเปด้วยความรู้สึกหลายครรลอง เป็นครั้งเป็นคราวก็ผสมเพทนาอ่อนโยนนุ่นนวล บางช่วงยิ่งอยู่นาน ก็จะยิ่งรักกันถึงกึ๋นงอกงาม แต่เป็นครั้งเป็นคราวก็อาจจะคลายรักเพิกเฉย ต่อจากนั้นความเป็นจริงของความรัก ข้อหนึ่งก็คือ ความรักใคร่ไม่เคยเหมือนเดิม เท่านั้นจะมีความเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอความรัก